وقتی باران می آید،دلم بیشتر برای بوی یاس سفید تنگ می شود.

برای زندگی،برای یک فنجان چای تازه دم،برای یک دم نشستن روی نیمکت ایستگاه به قصد رفتن و رسیدن

وقتی باران می آید،دل آدم تنگ می شود برای همه درختان سبز،که ریشه دارند در خوبیها،مهربانی ها

وقتی باران می آید،دل آدم تنگ می شود برای خدایی که زیباییها را آفرید،باران را آفرید،کوه و دشت و ابر و ماه و

خورشید را آفرید که آدم راحت زندگی کند،"خودش برای خودش تصمیم بگیرد "یــک قایق کاغذی بسازد" ،بسپرد

به جویبار،حرکت آرامش را ببیند،وقتی به شاخه ای خشک گیر می کند،با تلنگر انگشت نشانه حرکتش را

تضمین کند.وقتی باران می آید،تمام خطها برای رساندن این پیام آزاد می شوند

صدای پنکه و کولر تنها ترانه بعدالظهرهای گرم تابستانی که در سکوت خانه هر روز می شنوم،پدر در خوابی نه چندان عمیق است که روانداز چهارخانه نخی را تا روی شانه هایش بالا می کشم،آرام سرم را از روی دستش برمی دارم.با تو قرار گذاشته بودم بعد نهار زیر سایه بان حصیری مغازه،کنار خانه مان،همدیگر را ببینیم.بلوز سفید شسته شده روی بند رخت را می پوشم،بی مهابا کفش های دمپایی آبی ام را از زیر سایه درختهای انار، برمی دارم و همانطور که پاورچین پاورچین،با پای برهنه، به درب ورودی حیاط نزدیک می شو م یادم می آید،روسری آبی را که مادرم دیروز برایم خریده،هنوز سرم هست.بی قرار خاک بازی ،یک میخ و یک قوطی کبریت از خنکای طاقچه آشپزخانه برمی دارم،تا در آسفالت کوچه با هم یک خانه گلی درست کنیم.وقتی کنار مغازه می رسم تو قبل از من خانه گلی کوچکی ساخته ای.یادم هست  موقع خداحافظی، تل راه راهت را به یادگار روی سرم گذاشتی و من چیزی نداشتم به تو بدهم، بجز لبخندی با لبان بسته که در قاب نگاه هر دوی مان ماندگار شد.
نیره نورالهدی
عکس از هنرمند گرانقدر"حسین جوادی"

عصرهای تابستان را باید قاب گرفت در قابی کاهگلی که نیلوفری های بنفش دارد و چندین گلدان گل میخک و حسن یوسف،هر روز بهشان سر زد،گلبرگ هاشان را با عشق آب داد.کنارشان نشست و با آنها حرف زد.اگر قاصدکی سبکبال در یک بعدالظهر نیمه گرم از گرد راه می رسد و روی لبه گلدانها سکندری می خورد،آرام فوتش کرد تا به اوج آسمان آبی قصد سفر کند.شاید چشم براهی منتظر رسیدنش باشد.اگر پروانه ای بنفش ،بعد او نشست روی گلبرگهای تک گل گلدان،او را نشانه ای از وجود خدا دانست،همانجا آرزویی سپید برای تک تک جانها کرد،و آرزو را بنشانیم روی بالش بدون اینکه احساس سنگینی بکند،پرش بدهیم به دنیای بی آلایش اندیشه های پاک.

به یمن شب آرزوها

نیره نورالهدی

ماه اردیبهشت،ماه باران هم که باشد و باران هم که نیاید،طراوت و تازگی هوا در نسیم های گاه و بی گاه خبر از در راه بودن ابرهای پر باران را نوید بخش است.روبروی افقی بارانی که بنشینی،باز هم می توانی به کویری بی انتها بیندیشی،در بیکران ذهن مه گرفته مان،دستی ماواری گیتی خواهیم دید و بودنش را با تمام وجود حس خواهیم کرد،که چه سخاوتمندانه ابرها را خاصیت باران می بخشد و کویر را خاصیت وسعت،آنگونه که به مرور این ویژگی در اعماق شخصیت شان نیلوفرانه ریشه می دواند،افق دریـــا با افق کویـــر جایی به هم پیوند می خورد که ابرها با هم و رودرروی هم یک دل سیر گریسته باشند.

نیره نورالهدی

مجموعه داستانی"همین جا کنار من-نیره نورالهدی"
شبستان سالن ناشران عمومی-راهروی 31 - غرفه 22 -انتشارات آهنگ قلم
11 تا 21 اردیبهشت
ساعت 10 الی 20
بیست و ششمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران

همین دیدگاه در پایگاه خبری لهور

شکستن قاعده‌ها یا به تعبیری خارج از چارچوب عرفی آن‌ها عمل نمودن همواره غیرمتعارف و با واکنش‌های مختلفی مواجه بوده است. این مسأله در همه‌ی حیطه‌ها از جمله هنر و مشخصاً داستان‌نویسی وجود داشته و به نظر می‌رسد در آینده هم وجود خواهد داشت. به هر حال خواسته یا ناخواسته قواعدی شکل می‌گیرند که مانند وحی منزل، رعایت آن‌ها واجب می‌شود. این در حالی است که از یک طرف کلاً مقوله‌ی هنر، بر مبنای خلاقیت استوار است...

نگاه زیبا شناسانه نویسنده معاصر"ایوب بهرام"بر مجموعه داستانی"همین جا کنار من-نیره نورالهدی"در مد و مه

همین مطلب در آرتنا

خبرگزاری تحلیلی لهور

"ایوب بهرام نویسنده و منتقد ادبی معاصر:بیشتر داستان های این مجموعه از زمین شروع می شوند ودرپایان به ماورائ ختم می شوند ویا حد اقل نظر دارند. اخلاقیات دستمایه‎ی بیشتر داستان هاست، دوستی، محبت، نگاه به گذشته در جای جای داستان‎ها دیده می شود.اما چیزی که در بیشتر داستان ها دیده می شود مسئله تنهایی انسان امروزی است، چنانکه گویی نویسنده در جای جای این مجموعه، تنهایی انسان امروزی را جار می زند...

 مد و مه- اردیبهشت ۱۳۹۲

امروز این عکس را در صفحه عکاسان ایرانی دیدم.مرا بیاد خاطره ای عمیق انداخت: زمانی که ده ساله بودم،دم غروب از نانوایی راسته خیابان خانه پدری برمی گشتم،دیدم چند کودک بازیگوش،در پیاده رو،شی ای را محاصره کرده اند،مرتب به طرفش سنگ پرتاب می کنند و قهقـه سر می دهند.رسیدم کنارشان،سله نان را گذاشتم زمین،وقتی نگاهم حلقه محاصره شان را شکست،یک لاکپشت واژگون کف پیاده رو بود که دستها و پاهایش به آرامی گاه گداری تکانی می خورد،از اینکه سنگها لاکش را با بی رحمی شکسته بودند درد داشت!.نشستم کنارش و آرام برگرداندمش،وقتی لحظه ای از برخورد سنگها رها شده بود،سرش را به آهستگی از لاکش بیرون آورد،و با چشمان نیمه بازش به من زل زد،دوباره سرش را با درد به درون لاکش برد،با سکوتم بچه ها یکی یکی آبنابتهای چوبی شان را بین هم تقسیم کردند و رفتند.من ماندم و درد آن لاکپشت که نگاهش سخت تکانم داد.هیچ گاه نتوانسته ام آن نگاه و ان درد را فراموش کنم.جایی دنج از ذهنم حک شده است.از غروب آن شب بود که اتفاقهای پیرامونم سخت در من تاثیرگزار است . وادارم می کنند بنویسمشان.
نیره نورالهدی.ظهر جمعه.23 فروردین 92

طبیـــعت بیا کنارم بنشین،می خواهم چند کلمه ای با تو حرف بزنم:لحظه ای آرام بگیر. وقتی عصبانی و خشمگین می شوی!بیاد بیاور، در ذهنت مرور کن،آرامشت را،دریاچه های آرام و بی موجت را.راه دوری نرویم همین نزدیکی تکه ابرهای رها در آسمان نیمه آفتابی بهارت را،همه را که بیاد بیاوری دیگر اوج عصبانیت را فراموش خواهی کرد.هیچ می دانی وقتی عصبانی می شوی،سقف چوبی در روستایی دور افتاده روی سر کودکی خوابیده خراب می شود؟هیچ وقت از خشم ات ننوشته و نگفته بودم.از قهرت شنیده بودم.با قهرت قهرم ،با مهرت آشنا.حالا بیا آرام بگیر،پس لرزه هایت را قراری نیست چرا؟قرار که بیاید تو هم آرام خواهی گرفت.دریا هم آرام خواهد گرفت.راستی نگفتی چرا با قهرت همیشه به سراغ مردمان خونگرم و خوب می روی؟چه نانی بدستشان داده ای که نمی توانی ازشان بازپس بگیری؟؟

امروز،ازصبح زود،مدام دلم چمدان می بست،اسباب می بست،مدام می گفت:برویم قدمگاه!برویم قدمگاه!.کفشها را به پای دل همه پوشاندم،هی به گوشش شان خواندم:برویم قدمگاه،یکی می گفت:حالا چرا قدمگاه؟گفتم:نمی دانم دل است دیگر،باید با او همقدم شد،وقتی می شکند،ارج دارد،آبرو دارد،احترام دارد،قیمت دارد.گفتم :حالا که می خواهیم برویم از جاده های خاکی برویم.رفتیم،زمانی به اندازه یک اندوه رسیدن،نگذشت،که رسیدیم قدمگاه.راه آب و جاروب شده بود از قبل،با عبور مسافران غریب.که جابجا اسباب و وسایل شان منتظر برگشت شان بود.گوشه گوشه رواق های آجری.نشستم کنار درب چوبی ،روبروی ضریح قدمگاه.در سکوت و نم اشک غربت رد پای عبور.همه رفتند اما مرا یارای ترک تکیه گاه دیوار منقش به گلهای صورتی نبود.دیواری که یادگارهای زیادی بر پاورقی خود،امضای حضور داشت که شاهد باشند و گواه آمدن صاحبانشان.ماند تکه ای از روحم،گوشه روسری دختربچه ای گمشده،کنار پیرزنی یکه و تنها،گوشه گوشه رواق های آجری،ماند ماند.

نیره نورالهدی

آرامش بخش ترین فیلمی بود که تا کنون دیده بودم.تصاویر رویایی،لباسها،خانه،وسایل از قوطی های چای و نخود و لوبیا گرفته تا شیشه پر از دکمه های رنگی و لکنت زبان دو کارکتر اصلی فیلم برایم بسیار آشنا و دوست داشتنی بود.آشنا از این جهت که خودم زبانم گاهی بند می آید در گوشه گوشه اتفاقهای زندگی از کودکی درست مثل مریم،کلمه ها هجوم می آورند به ذهنم اما نمی توانم بگویمشان.لال می شوم گاهی.مثل وقتی مادر سهیل وقتی روبروی مدیر مدرسه درب خانه اش ایستاده بود و به نقطه ای بی هدف نگاه می کرد و می گفت:بهش    بگید    بیاد.به   سهیل   بگید   بر گر د ه.در تمام مدت دیدن فیلم "حوض نقاشی"با آنها زندگی کردم.با نبودن سهیل پسر کوچولوی مریم،کنار نگاه مضطرب مریم لابلای قوطی ها در نبودن سهیل و کنار اشکهای گنگ پدر سهیل،وقتی تاولهای پاهایش را مریم می شست.اتاق کوچک مریم که هم آشپزخانه بود هم همه چیز دیگر،مثل یک صفحه نقاشی شده ،گوشه گوشه اش رنگ قهوه ای سایه روشن زده بودند،لباسهای مریم را انگار نقاشی کرده بودند.و چه زیبا بود وقتی سهیل بخاطر معلولیت پدرو مادرش خانه را ترک کرده بود،و در خانه مدیر مدرسه اش چند روزی را می گذراند،مریم مادر سهیل در عین نگرانی و اضطراب از نیامدن سهیل،وسایل خانه اش،از قوطی های چیده شده در رف آشپزخانه گرفته تا شیشه پر از دکمه های رنگی،حتی نخ قرمز ساده کاموایی بسته شده به دست مریم،همه و همه دستمایه دلگرمی او شده بودند.وقتی پدر سهیل از شدت ناراحتی نیامدن سهیل،بالای پشت بام کنار قفس کبوترهایش رفته بود،و مریم مادر سهیل با پاهای لرزان از نردبان آهنی،تنها راه رفتن به پشت بام برای بودن در کنار پدر سهیل،بالا می رفت،شعر گنجیشکک اشی مشی لب بوم ما مشین،برف میاد گوله می شی می افتی تو حوض نقاشی،با اندوه در دلم تکرار می شد.

برای دیدن این فیلم دوباره خواهم رفت.